PortalPortal  IndexIndex  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Run boy, run! Go away and find your home.

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Michelangelo

avatar

Aantal berichten : 149
Registratiedatum : 17-11-11
Leeftijd : 20
Woonplaats : Hartje Zeeland

Your Character
Animal ID: White Rat
Age: 14
Partner: I don't think she will love me...

BerichtOnderwerp: Run boy, run! Go away and find your home.   zo nov 20, 2011 3:37 am

Met een hoge snelheid rende er een klein gestalte over het marktplein, in zijn hand had hij een stuk brood met vis. Vreselijk lekker, maar ook zo moeilijk om aan te komen. Gelukkig was het markt. Allerlei geuren drongen zijn neus binnen, vis, vlees en groenten waren te zien. Eigenlijk zou hij nu naar zijn vrienden moeten gaan, om het brood en vis te delen. Maar dit was voor hem, en hij zou het zelf opeten ook. De man van de viskraam herinnerde hem eraan dat hij door moest rennen, woest had de man een poging gedaan de jongen te pakken. Zonder succes. Behendig ontweek hij de mensen die voor zijn voeten liepen. Het brood met de glibberige vis er op, hield hij stevig vast. Mensen keken hem na en riepen nare dingen naar hem. Daar kreeg hij een glimlach van rond zijn lippen. Hij rende nog wat steegjes door en maakte en zigzaggend patroon door alle nauwe straatjes heen. Toen hij wist dat hij ver genoeg was. At hij het brood en de vis vluchtig op. Een rat stond nu in zijn plaats, een klein jong ratje, wit met een paar grijze haren door zijn vacht. Hij schoot weg en liep zo nog een paar straten door. Hij vond het heerlijk wanneer hij in zijn andere gedaante was. Dan kon niemand je te pakken krijgen, en was niks onbereikbaar. Zijn buik zat vol en dat voelde hij als hij rende. Vroeger had hij het vreemd gevonden, vreemd dat hij zomaar in een rat kon shiften. Nu was het meer dan normaal, het was geweldig en hij voelde zich vrij wanneer hij dat deed. Natuurlijk vertelde hij het niet tegen zijn vrienden, ze zouden hem buiten sluiten en misschien zou hij zelfs niet meer bij hun kunnen wonen.

Daar was zijn onderkomen, je hoorde gelach van een paar jonge jongens. Zijn vrienden. Het was een verlaten huis en er zaten gaten in het dak. De lekkages zorgde er voor dat het vervelend was om op zolder te slapen. De witte rat shifte terug naar zijn menselijk vorm. Rustig liep hij naar binnen, hij sjorde nog even zijn kleren recht, een blouse en zijn muts. Zijn broek bleef met een touw op zijn plek. In zijn blouse zaten gaten en zijn schoenen waren te klein. Achja, hij moest het er maar mee doen. Toen hij binnen was werd hij begroet door een paar jongens. "Yoo Mich, waar was je man?" Dat was zijn vriend. Gabriël. "Ow ik was op de markt, niks bijzonders." Michaël, zo heette hij, liep verder naar zijn kamertje. Ongeveer 2 bij 2. Zijn hoopje dekens en kussens lag in de hoek. Tegen de muur stond zijn geliefde gitaar. Hij liep naar zijn gitaar toe. En speelde een deuntje, een deuntje dat hij van zijn 'oom' had geleerd. Hij kreeg tranen in zijn ogen, ja, hij was een jongen die zijn emoties durfde te tonen. Hij had geen kwaad in de zin, nooit. Als hij dingen stal, of nou ja, hij noemde het 'gebruiken' dan was dat alleen omdat hij het ook echt nodig had. Hij besloot om even op zijn 'bed' te gaan liggen. Hij was al moe en wilde even rusten.

"Laat loooossss!!!" Gilde een schel stemmetje. Het jochie werd gekweld door zijn leeftijdsgenootje. Al sinds hij het zich kon herinneren. Hij wist niet anders, maar hij wist wel dat hij hier niet hoorde. Zijn 'papa' en 'mama' trokken zijn 'broertje' altijd voor. Waarom? Michaël deed zo zijn best, hij wilde gewoon zijn zoals zijn broertje. Maar dat zagen zijn ouders niet, of was er iets anders aan de hand? Lag het misschien aan het feit dat hij zich kon veranderen in een rat? Dat zou het vast zijn. Wat was dat gemeen. Hij vond het juist zo leuk om zich in een rat te veranderen. Als hij alleen was dan, want als zijn broertje er bij was. Dan werd hij in zo'n kooi gepropt en dan werd hij fijn geknepen. Een keer had zijn broertje hem bij zijn staart op gepakt. En Michaël werd heel de kamer rond geslingerd. Uiteindelijk liet zijn kwelgeest hem los en terwijl hij in de lucht vloog veranderde hij weer, met een bonk knalde hij tegen de muur aan de andere kant van de kamer. Zijn hoofd belande daarna akelig tegen de hoek van een bureau aan. Tranen mengde zich met bloed, het kleine jochie vond het nu genoeg geweest. Hij rende de trap af, een heel bloed spoor na latend, en griste zijn jack van de kapstok. Hij trok de deur verwoed open, en rende keihard naar het busstation. Daar nam hij de eerste de beste bus. Op weg naar ergens. De buschauffeur keek niet naar hem om, puur omdat hij hem niet zag, hij zat namelijk als rat onder een van de vele stoelen. Na uren besloot hij om terug te shiften, er zat bijna niemand meer in de bus dus kon het geen kwaad. Hij trippelde naar de achterste bank. En daar zat een jongetje met bijna witte haren. Bij een van de laatste stops rende het jongetje de bus uit. Hij was in een of andere stad. Zijn hoofd bloede nog steeds, maar minder omdat hij in de bus een muts had gevonden. Die had hij op zijn hoofd gezet. En dat zorgde ervoor dat zijn hoofd minder bloede. Verdrietig strompelde de kleine Michaël door de straten van de drukke stad. Hij keek naar de grond, daardoor zag hij niet dat er een man voor hem liep. Geschrokken botste hij tegen de man aan. Michaël keek op en zag een bebaard gezicht, maar wel vriendelijk. De ogen van de man waren ijsblauw. Zijn neus stond grappig krom, en zijn kin was een soort van ingedeukt. Michaël kreeg gelijk weer een glimlach op zijn snoet. Die man dwong hem bijna om aardig te gaan doen, door zijn houding dan he. "Hoi, ik ben Michaël, wie bent u?" Vroeg het opgewonde, hoge stemmetje van Michaël. "Dag jochie, ik ben Rudolf" De man aaide Michaël over zijn hoofd, waardoor zijn muts verschoof en de man de wond te zien kreeg. "Wat is dat nou? Wat heb je gedaan Michaël?" Wouw wat cool, die man had zijn naam onthouden. "Ow niks, gewoon, gevallen." Stamelde Michaël uit. "Kom jij maar eens even mee, dan gaan we dat beter maken."

Michaël en Rudolf werden beste maatjes, Rudolf leerde hem alles over het leven en over planten en dieren. Michaël had hem ook verteld dat hij kon veranderen in een rat. Shapeshiften noemde Ruud dat. Hij leerde hem hoe hij het kon beheersen en trainde zijn vaardigheden. Zo vlogen de jaren voorbij, Michaël groeide goed en werd steeds ouder. Maar Ruud werd ook steeds ouder, de dag naderde dat Ruud hem zou verlaten. En naar een andere wereld zou vliegen. Ze praatte de laatste maanden over hoe Michaël het in zijn eentje moest redden. Daarbij hadden ze het ook over een 'onbekende' school, tenminste. Voor de meesten was die school onbekend. Maar voor Ruud niet, nee Ruud wist van het bestaan en wees Michaël er op dat, wanneer Ruud ging, Michaël daar naartoe moest gaan. Kelynn High. Zo heette die school het was een school waar allemaal shapeshifters op zaten. Volgens Ruud's verhalen dan. Ruud werd steeds minder mobiel en lag steeds vaker in zijn bed. Michaël probeerde zijn dagen te slijten op de straten, hij was daar steeds vaker te vinden omdat hij het moeilijk vond, Ruud zo aan te zien. In die dagen maakte hij kennis met een groep jongens, ze leefde op straat en zorgde voor zichzelf. Dat sprak Michaël meer aan dan Kelynn High. De laatste dagen van Ruud, waren somber, Michaël was bang, dat wanneer hij weg ging, hij Ruud niet meer levend terug zou zien. Daarom nam hij steeds, voor de zekerheid, afscheid wanneer hij de straten op zocht. Gelukkig dat hij dat deed, want toen hij een keer, s'avonds, terug kwam, lag Ruud dood op zijn bed. Michaël had heel die nacht gehuild en bij Ruud gezeten. In de ochtend had hij de politie gebeld, en was hij weg gegaan. Naar zijn vrienden van de straat.

Michaël opende zijn ogen, door zijn droom, wist hij wat hij moest doen. Hij herinnerde zich de woorden van Ruud nog "Kelynn, jong, dat is waar jij hoort, daar ligt jouw lot" Was dat echt zo? Oké, hier met zijn vrienden had hij niet zoveel te doen. En deed hij maar wat dingen. Hij had ook niet echt een overvloed aan eten of dat soort zaken. Michaël pakte zijn gitaar weer op en liep rustig de krakende trap af, daar trof hij de jongens. Teun en Robin waren er niet. Maar de rest was er wel. Ze zaten met zijn allen een potje te kaarten. Michaël hing zijn gitaar om zijn nek en begon wat liedjes te spelen, Gabriël zong luid mee. Na een tijdje de andere ook. Michaël kreeg er altijd wel wat sfeer in hier, hoewel die meestal wel goed was. Af en toe werden er wat klappen uit gedeeld, maar aan het eind van de dag was alles weer op gelost. Michaël onderbrak zijn nummer en keek naar de grond, het liefst wilde hij nu shiften en gewoon verdwijnen. Maar hij moest hun vertellen dat hij verder zou gaan, zijn eigen weg. Hij wilde meer dan hier rond hangen. Hij wilde iets nuttigs doen en dingen leren. "Jongens" Bracht hij moeizaam uit. "Ik ehm... Ik ga hier weg..." Michaël kreeg tranen in zijn ogen. Bob , de oudste hier, liep naar hem toe en legde zijn arm om Michaël's schouder. "Hé, waarom dan joh?" Vroeg hij. De rest keek hem verbaasd aan. "Ik moet.... Ik moet verder man." Snotterde Michaël. "Ik wil hier niet blijven yo" Michaël keek de rest van de groep aan, stuk voor stuk mensen van wie hij hield. Maar hij voelde dat hij hier niet thuis hoorde. Alle jongens waren ouder dan hem. Behalve kleine Koen, die moes huilen. Michaël liep naar Koen toe en gaf hem een knuffel. Koen deed hem denken aan hemzelf. Hij zij iedereen vaarwel, en vervolgde zijn reis, zijn reis naar waar wél thuis hoorde. Hij liep nog één laatste keer terug, hij was Gabriël vergeten zijn kamer te geven. Toen hij dat gedaan had was hij écht weg.

Hij was een paar dagen aan het lopen, zijn gitaar hing om zijn schouder. In de opening had hij wat kleren gepropt. Ook een verfrommelde foto van Ruud lag daar in. Met een paperclip vast gemaakt aan een foto van hem en Gabriël. Ergens in de verte zag hij een gebouw op doemen. Het stond op een soort van berg of heuvel. Het was groot en het lag in een mooi landschap. Haastig rende hij verder. Hij legde zijn gitaar voor het hek, shifte, klom over het hek heen, als rat, shifte weer en pakte zijn gitaar vast. Hij was op zijn hoede, je wist maar nooit, misschien waren Ruud's verhalen wel niet waar.

[Voor iedereen die zin heeft om deze lap tekst te lezen en te beantwoorden :3]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nakota

avatar

Aantal berichten : 145
Registratiedatum : 17-11-11
Leeftijd : 22

Your Character
Animal ID: Hert
Age: 22
Partner: My heart is free, free like a bird

BerichtOnderwerp: Re: Run boy, run! Go away and find your home.   zo nov 20, 2011 8:04 am

Nakota liep wat ongemakkelijk over de campus. Ze voelde zich een beetje vreemd vandaag. Ze was hier nog maar net en voelde zich nog niet helemaal thuis. Ze had nog geen nieuwe vrienden kunnen maken, maar dat kon ook aan haar karakter liggen. Ze benaderde andere mensen niet snel, en probeerde het vaak ook te vermijden. Het liefst bleef ze de hele dag op haar kamer, uit het raam starend en denkend aan hoe haar leven er uit had gezien als ze nog bij haar stam woonde. Met haar zusje. Tranen verzamelden zich achter haar ogen, maar Nakota wilde ze niet laten stromen. Ze knipperde wild en trok de mouw van haar wollen trui langs haar neus. Nee, ze wilde niet meer huilen. Ze moest dit al lang geleden achter zich hebben gelaten, zoals de vele psychologen haar hadden wijsgemaakt, maar ze kon het niet helpen terug te denken aan Chante. Toen de familie, bestaand uit vader, moeder en twee dochters, nog in de stam woonden, was Nakota's zusje plotseling ernstig ziek geworden. Chante werd meerdere malen naar de medicijnman van de stam gestuurd, maar wat hij ook probeerde, het lukte hem niet om Chante beter te maken. Het enige wat toen nog het leven van Chante zou redden, zou een ziekenhuis zijn. Een ziekenhuis... Nakota rilde opnieuw bij de gedachte aan hoe haar eerste keer in het ziekenhuis was. Ze was tot haar tiende levensjaar nog nooit buiten de gebieden van de stam getreden, en een ziekenhuis was een hele cultuurshock. Normaal vond Nakota het interessant om met andere culturen kennis te maken, maar dit ziekenhuis vond ze vreselijk. Overal lagen zieke, bleke mensen in bedden, met rare slangetjes die naar piepende apparaten liepen. Vreemde vloeistoffen hingen aan stokken en overal liepen mensen rond in witte pakjes, met groenige kapjes en haarnetjes. Nakota vond het meteen niks. Chante kreeg ook zo'n wit pakje aan en werd in een van de vele bedden gelegd. Nakota kwam vaak bij haar zusje langs, maar vaak werd ze weggestuurd door medewerkers van het ziekenhuis die zichzelf verplegers noemden. Nakota geloofde er niks van. Die mensen konden helemaal niks! Chante bleef namelijk maar ziek, er leek alsof er helemaal niet voor haar gezorgd werd. En plots werden Nakota's gedachten bevestigd. Het vreselijke bericht dat de doktoren haar en haar ouders brachten, zat nog steeds in haar hersens geprint. "Sorry meneer, mevrouw. Ik vrees dat ik slecht nieuws heb. Uw dochter, Chante, heeft het leven verlaten."
Nakota voelde haar ademhaling versnellen bij het terugdenken aan de woorden van de dokter. Nakota sprak nog maar amper Engels, maar ze had wel verstaan wat hij had gezegd. Nu, 12 jaar later, kon Nakota de stem nog steeds niet vergeten. Ze voelde zich vreselijk schuldig tegenover Chante. Als ze gewoon bij de stam waren gebleven, was ze er tenminste nog! In zo'n ziekenhuis werd je alleen nog maar zieker! Nakota had sinds die dag nooit meer een ziekenhuis willen bezoeken. Zoute tranen vloeiden over haar getinte wangetjes. Ze hield haar handen voor haar ogen en snikte hard, wat overging in een jammerende huil. Waarom Chante? Waarom? Waarom konden ze niet gewoon terug gaan naar de stam? En doffe bonk onderbrak Nakota's gejammer. Nakota snoof haar neus op en veegde haar tranen weg. Ze keek in de richting waar de bonk vandaan kwam, en zag dat er iemand over het hek was klommen. Ze hoopte dat het persoontje niet had gezien dat ze huilde. Ze bleef even op een afstandje staan, en vond toen dat ze moest vragen waarom het persoontje over het hek was geklommen. Ze hadden ten slotte een grote poort op Kelynn High. "Hallo?" vroeg ze Nakota zacht, terwijl ze voorzichtig het gestalte naderde. "Wat doe je hier?"

[KORT X'D]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Michelangelo

avatar

Aantal berichten : 149
Registratiedatum : 17-11-11
Leeftijd : 20
Woonplaats : Hartje Zeeland

Your Character
Animal ID: White Rat
Age: 14
Partner: I don't think she will love me...

BerichtOnderwerp: Re: Run boy, run! Go away and find your home.   ma nov 21, 2011 12:34 am

Michaël sloop stilletjes verder, tot nu toe waren er nog geen honderden geweren op hem gericht. En stonden er ook geen vreemde wezens voor zijn neus. Alles veilig dus. Voorlopig. Hij bekeek het gebouw eens goed, het was een soort kasteel. Héél groot, en als er echt shapeshifters woonde dan paste hij er vast nog wel bij. Michaël was nog nooit in een kasteel of iets dergelijks geweest. Dit zou dan hopelijk de eerste keer worden. Michaël trok zijn muts verder over zijn hoofd, en sloeg zijn gitaar om zijn schouders, zodra hij een kamer had zou hij de gitaar daar achter laten, dan hoefde hij hem niet steeds mee te slepen. Hij bekeek het kasteel van dichterbij, dat deed hem denken aan het playmobiel kasteel van zijn broertje. Hij moest altijd de rattendief spelen, dan moest hij heel dat kasteel aanvallen en overhoophalen en dan als ze werden geroepen voor het eten moest hij zelf alles opruimen. Michaël werd boos om de gedachte zelf, wat waren dat akelige mensen geweest. Hij voelde niks voor zijn broertje noch voor zijn ouders. Michaël herinnerde zich ook nog hun uitje naar de dierentuin. Zijn broertje had steeds geroepen dat hij bij de leeuwen moest, en dat hij dan maar moest zien te overleven als rat. Fijn was dat. Hij hield van dieren, maar van dierentuinen moest hij niks hebben.... Waarom dacht hij hier ook al weer aan? Nouja, boeien.
Michaël opende zijn ogen eens goed, stond daar nou? Nee dat kon niet, of toch wel? Een indiaan? Indianen woonde toch niet in kastelen? Het was een mooi meisje, veel ouder dan hem, maar ook weer niet bejaard ofzo. Ze zag er heel anders uit. Michaël was meer de skatedude die wel in was voor een duetje gitaar spelen. Zei was zo, mooi, ze had lange bruine haren en een warme jas aan. Michaël besefte dat zijn muts het enige warme was wat hij aan had. Zijn afgeraffelde blouse stelde niks voor, en het shirt dat hij daar onder droeg was veel te klein, en gestreept... Zijn veel te grote broek, gejat uit een skate winkel, zakte van zijn kont af als hij die niet had vastgemaakt met een touw. Zijn schoenen , DC's, paste gelukkig nog wel. Maar bij dat meisje of nou ja bij die vrouw? leek alles zo perfect.
Blijkbaar was ze een beetje verlegen want ze praatte op een zachte toon. "Hallo? Wat doe je hier?" Ze kwam dichterbij en nu kon Michaël haar nog beter zien, ze zag er aardig uit. Maar een soort van indiaan had hij hier niet verwacht. "Ik ehm, ik dacht..." Wat moest hij nou zeggen? Hij kon toch niet heel zijn levensverhaal bij haar kwijt? Jezus wat was dit moeilijk. "Misschien hoor ik hier thuis." Wat nu? Was dit wel wat Ruud zo vaak had gezecht. "Kelynn... toch?"
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nakota

avatar

Aantal berichten : 145
Registratiedatum : 17-11-11
Leeftijd : 22

Your Character
Animal ID: Hert
Age: 22
Partner: My heart is free, free like a bird

BerichtOnderwerp: Re: Run boy, run! Go away and find your home.   ma nov 21, 2011 5:24 am

Het gestalte was ook vooruit bewogen en stond nu met zijn gezicht in het zwakke licht van een lantaarn die aan de andere kant van het hek stond. Het gelaat van de jongen werd duidelijk zichtbaar en Nakota bekeek hem stilletjes. Hij droeg versleten kleding wat haar niet erg warm leek. Zijn draderige muts zakte half van zijn hoofd af en was dus veel te groot. Nakota was benieuwd naar waar hij vandaan kwam. Hij zag er heel armzalig uit en ze kon maar geen voorstelling maken van waar hij vandaan kwam. Zelf was ze ook niet echt opgegroeid in een van de mees schone leefomstandigheden die er waren, leerde ze later. In de buitenwereld was alles ongelofelijk hygiënisch, alsof de mensen er allemaal last hadden van smetvrees. Twee dagen niet gedoucht? Dan probeerde iedereen je zo veel mogelijk te vermijden, terwijl Nakota zich misschien een keer per anderhalve week waste in een beekje dichtbij. Ze vond alles maar raar. Ze voelde hoe ze werd bekeken door de onbeschaamde ogen van de jongen die toch zeker niet ouder als 15 moest zijn. Ze was slecht in het raden van leeftijden, voor hetzelfde geld was deze jongen 10. "Ik ehm, ik dacht..." De jongen wist duidelijk niet wat hij moest zeggen en voelde zich een beetje ongemakkelijk. Nakota glimlachte even. Ze haalde haar handen door haar lange haar en voelde plotseling dat ze haar verentooi nog op had. Beschaamd friemelde ze aan de lange, prachtige veren die er aan vast waren gemaakt. Het was een cadeau geweest van het stamhoofd. Hij was haar gegeven toen ze uit de stam vertrokken. Chante had er ook een gekregen, en had hem tot haar dood nooit meer afgezet, tot grote irritatie van de ziekenhuismedewerkers. Nakota slikte even en probeerde haar prikkende ogen onder controle te krijgen. Nakota droeg altijd iets van veren bij zich om altijd iets van haar verleden bij zich te dragen. Ze hield van veren. Het deed haar denken aan de goede tijden die ze had in haar stam. Ze had haar familie daar al zeker 10 jaar niet meer gezien. Na Chante's dood waren ze nog even terug gekomen, maar haar ouders bepaalden toen dat ze liever in de buitenwereld leefden. Tot op de dag van vandaag kon Nakota er nog steeds niet bij komen hoe haar ouders zoiets raars in hun hoofden konden halen. Voor altijd weg gaan bij de stam? Ze wist dat ze er nog altijd welkom waren, daar waren ze wel heel soepel in geweest. Maar als dit alles niet was gebeurd, hoefde ze nu niet hier te zitten, en was alles beter geweest...
"Misschien hoor ik hier thuis. Kelynn... toch?" Nakota werd ruw uit haar gedachten getrokken door de jongen zijn stem. Ze knikte afwezig en keek naar boven. Wanka tanka... dacht ze bij zichzelf. Ze had zich altijd voorgenomen dat ze niet gelovig was. Maar altijd als het erop aan kwam, hief ze haar ogen ten hemel en zei de heilige Wanka Tanka zijn naam om hem te roepen. Ze wilde met hem praten, ook al wist ze dat hij er niet kon zijn. Het was onmogelijk. De lucht was niet gevuld met engeltjes, de aarde was niet gevuld met duiveltjes. In de lucht vlogen vogels, in de aarde zat magma. Misschien was ze veel te nuchter voor deze onzin. Ze bad meer als een soort van bijgeloof. Ze durfde niet niet te bidden, alsof ze bang was er iemand mee te beledigen. Plots besefte Nakota dat ze nu geen tijd had om tot Wanka Tanka te komen. Ze was aan het praten met een nieuwe jongen, ze kon nu niet dromerig naar de lucht kijken, haar lippen op en neer bewegend zonder dat er geluid uit haar mond kwam. Dan was ze echt een buitenstaander, en dat wilde ze niet. "Thuis... Ik kan dit geen thuis noemen," lachte ze, terwijl ze de jongen zijn blik volgde naar het gigantische gebouw van Kelynn High. Het was enorm, en alleen weggelegd om door steenrijke mensen te worden gekocht. "Maar ja, dit is Kelynn High, alle shapeshifters kunnen hier terecht." Ze klonk alsof ze hier al jaren zat, terwijl dat in feite nog maar een paar dagen waren. "Waar kom je vandaag?" Nakota dwong zichzelf interesse te tonen in de jongen. Ze moest leren contacten te leggen, hoe moeizaam dat ook ging. Een nieuwe jongen leek haar een goed begin van haar sociale leven op Kelynn, en ze zou erg trots op zichzelf zijn als het haar lukte. Chante zou trots op haar kunnen zijn.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Michelangelo

avatar

Aantal berichten : 149
Registratiedatum : 17-11-11
Leeftijd : 20
Woonplaats : Hartje Zeeland

Your Character
Animal ID: White Rat
Age: 14
Partner: I don't think she will love me...

BerichtOnderwerp: Re: Run boy, run! Go away and find your home.   ma nov 21, 2011 8:56 am

Michaël schuifelde wat ongemakkelijk heen en weer, hij zette dan zijn ene voet als steun en daarna zijn andere. Hij wiebelde dus... Grappig eigenlijk. Michaël keek nog eens naar het massieve kasteel, het was zo, verschikkelijk groot. Hoe konden mensen dat ooit gebouwd hebben? Michaël had ooit wel eens een boomhut gebouwd, natuurlijk. Zoals ieder joch van 8 of 9. Maar dat was ver, heel erg ver, super ver, onder het niveau van dit gebouw. "Thuis... Ik kan dit geen thuis noemen," Was dat zo? Hoe kwam dat, dit was toch niet een foute keuze geweest he? Het kon gewoon geen hel zijn, toch? Nee, vast niet. "Maar ja, dit is Kelynn High, alle shapeshifters kunnen hier terecht." Hm gelukkig, dat was alvast een ding dat mee zat. "Mooi, dan kan ik dit wel thuis noemen." Bracht hij uit. Ja, hij had niks anders, en dit kon de plek zijn waar hij thuis hoorde, hopelijk. "Waar kom je vandaan?" Moest hij dat echt helemaal gaan vertellen? Heel zijn levensverhaal bij haar uitstorten. Nee, hij verzon wel iets. "Oh ik kom van een stad, heel ver van hier, hehe dat klinkt sprookjesachtig." Hij dacht even na. "Maar dat is het niet hoor, sprookjesachtig" Kwam er nog na, nee, zijn verleden was totaal niet om blij mee te zijn. Maar het was niet anders, en nu moest hij er het beste van maken. Michaël was benieuwd waar zij vandaan kwam, ze zag er nou niet echt uit of ze zo uit de stad kwam. Maar wie weet, tijd om daar achter te komen. "En jij, waar kom jij vandaan?" Hij bedacht zich dat hij zich nog niet had voorgesteld. "Owja, ik ben Michaël, aangenaam." Klonk het vanuit zijn richting. Hij had ook nog geen verklaring gegeven van het over-de-poort-klim-actie. "En, ik klom over die poort, gewoon, omdat dat grappig is." Glimlachte Michaël, ze zou toch niet boos zijn op hem. Het was maar een poort hoor, iedereen zou daar zo over kunnen klimmen. Maar nu terug naar zijn vragen, hij wachtte op haar antwoorden.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nakota

avatar

Aantal berichten : 145
Registratiedatum : 17-11-11
Leeftijd : 22

Your Character
Animal ID: Hert
Age: 22
Partner: My heart is free, free like a bird

BerichtOnderwerp: Re: Run boy, run! Go away and find your home.   wo nov 23, 2011 3:51 am

[Ik neem aan dat ook een paar schuingedrukte en niet opgemaakte tekst bij het praten van Michaël hoort? x'D]

”Mooi, dan kan ik dit wel thuis noemen,” zei de jongen. Nakota keek naar zijn schoenen en glimlachte. Ze wreef haar handen over haar armen toen plots een koud briesje opstak. Ze had toch een dikke trui aan? Waarom moest ze het altijd koud hebben? Ze nam zichzelf voor nooit meer zo laat nog buiten te gaan. Ze kwam er alleen maar kleine, verdwaalde jongetjes tegen en ze bevroor half. Maar ze hield haar mond en wilde niet gaan zeuren tegen de jongen, dus bleef ze luisteren naar wat hij antwoordde op haar vraag. ”Oh, ik kom van een stad, heel ver van hier, hehe dat klinkt sprookjesachtig.” Nakota grijnsde. ”Alles is ver van hier,” grinnikte ze. “Kelynn High ligt op de meest afgelegen plekken van deze wereld.” Daarna voelde ze de ogen van de jongen opnieuw over haar lichaam glijden. Ze was benieuwd wat hij van haar vond. Hij vond haar vast een weirdo, een idioot met een verentooi, alsof ze nog een klein kind was dat indiaantje speelde. Dan had ze leuk nieuws voor hem. Uiteindelijk zei de jongen: ”En jij, waar kom jij vandaan?” Dus toch, hij had door dat ze geen gewoon mens was. Maar het was ergens ook erg logisch dat hij dit vroeg, geen enkele leerling hier kwam hier vandaan. Allemaal waren ze hierheen gegaan omdat ze anders waren, je werd hier niet geboren. Maar Nakota was blij dat haar eindelijk iets werd gevraagd, dat er eindelijk een beetje interesse in haar was. ”Ik kom uit het Pine Ridge Reservaat, waar mijn stam Oglala is gesitueerd. Het ligt in South Dakota, by the way,” vertelde Nakota. Ze was bang dat ze te veel had gezegd, en dat het saai was. Het klonk in haar hoofd altijd een stuk leuker als dan wanneer ze het daadwerkelijk zei. ”Owja, ik ben Michaël, aangenaam.” Natuurlijk, ze had zich nog voor moeten stellen! Nakota keek onder haar wimpers door naar beneden, en dacht dat Michaël misschien zijn hand had uitgestoken, een officiële manier om je voor te stellen aan anderen. Maar ze kon geen hand bespeuren, dus hield ze de hare ook stijf tegen haar lichaam gedrukt. ”Hallo Michaël,” zei ze op een zo vriendelijk mogelijke toon en ze lachte. ”Mijn naam is Nakota Ayashe, maar Nakota is genoeg.” Nakota hield van haar tweede naam. “Ayashe” betekende “de kleine” in haar moedertaal. De hield van die taal. Het klonk veel leuker en logischer als de taal die ze nu moest spreken, maar naarmate ze meer talen leerde, was ze erachter gekomen dat de woordvolgorde van haar moedertaal compleet anders was als die van de andere talen. Het duurde bij haar dus ook heel lang voor ze eindelijk foutloos de woordvolgorde in een zin kon zeggen.
”En, ik klom over die poort, gewoon, omdat dat grappig is.” Nakota zag Michaël glimlachen, en ze glimlachte terug. In haar ogen was duidelijk te lezen dat ze het erg prettig vond dat hij tegen haar praatte. Ze had zich in tijden niet meer zo vrolijk en sociaal gevoeld. Nakota verwachtte eigenlijk dat Michaël een goede reden had om over het hek te klimmen, aangezien het hek niet makkelijk was om overheen te klimmen. Dat was ook erg logisch, een hek was er om pottenkijkers buiten te houden. Maar misschien was Michaël geen pottenkijker, en was hij nieuw hier. Misschien was hij ook wel van plan een nieuw leven te beginnen op Kelynn High. ”Ik neem aan dat je nieuw bent, dus nog niet wist dat de poort zo’n dertig meter die kant op is?” Nakota wees terwijl ze zacht grinnikte om haar eigen opmerking, die best bijdehand had geklonken als ze niet zo verlegen was. Ze kreeg het idee dat Michaël wel een aardige jongen was, een jongen waar ze goed mee op zou kunnen schieten. ”Kom, laten we naar binnen gaan. Ik heb het ijskoud.” Om duidelijk te maken dat ze het koud had, wreef ze overdreven over haar armen en sprong op en neer om het warm te krijgen. In feite had ze het ook echt zo koud, ze stelde zich niet aan. Oké, een beetje dan.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Run boy, run! Go away and find your home.   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Run boy, run! Go away and find your home.
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kelynn High :: The School :: The School Grounds-
Ga naar: