PortalPortal  IndexIndex  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 It still haunts me

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Scott

avatar

Aantal berichten : 26
Registratiedatum : 03-08-11

Your Character
Animal ID: Black wolf
Age: 16
Partner: I'll point you to the middle finger >D

BerichtOnderwerp: It still haunts me   vr aug 05, 2011 8:49 am

Scott was gekleed in een rood shirt met vierkantjes en een zwarte jeansbroek. Om zijn pols zag je het herkennende bandje waar zijn naam en een wolf in gegraveerd stond. Geen idee wat hij in de stad deed maar hij liet zich brengen naar waar zijn voeten hem zouden draaien. Vanuit zijn ooghoeken merkte hij een jongen op die wat kleiner was en krullend blond haar en helder bauwe ogen had. Deze leek hem al de hele tijd te volgen, maar hij besloot niet opeens te gaan verdwijnen, eerst eens wat rond kijken. Op zijn gezicht stond een grimas van een normale grote, even dook hij een van de plaatselijke winkeltjes binnen om daar wat rond te kijken. Hij kocht er enkele kleine dingetjes die hij kon gebruiken voor op zijn kamer als hij er een toegeschreven kreeg, plus er zouden waarschijnlijk ook nog een paar andere mensen bij hem op de kamer liggen. En die wou hij eigenlijk al zo snel mogelijk leren kennen. Het waren kleine dingetjes zoals onder andere enkele kaders voor foto’s, enkele kaarsen gewoon voor als hij eens zin had om het gezellig te maken, en nog een kleine hoeveelheid snacks voor als hij een van de dagen honger kreeg als hij op de kamer lag, stiekem hoopte hij natuurlijk dat hij niet met een of andere veelvraat in de kamer zou liggen want anders zouden die snacks veel sneller verorberd zijn dan hij wel degelijk wou. Een plots merkwaardig ding trok zijn aandacht, een klein pakje waar iets in een of andere vreemde taal op stond, hij besloot het maar te laten liggen gewoon voor zijn veiligheid. Nooit iets nemen wat je niet eens kan lezen, dat loopt alleen maar slecht af, daar had hij genoeg ervaring mee eigenlijk. Maar daar zou hij de lezers nu niet mee gaan vervelen. Scott bewoog zich weer naar buiten, om daar even rond te kijken. De jongen was er dus nog steeds. Hm, raar. De jongen besloot maar naar hem toe te stappen. Toen de blonde ukkepuk hem zag aankomen wou hij weglopen maar Scott nam hem nog vast aan zijn pols en hield hem stevig vast zodat hij niet weg kon. ‘Waarom volg je me?’ De jongen trok grote ogen en ademde diep in. Voor Scott het echt wist was de jongen veranderd in een muis en floepte hij zo uit zijn hand en verdween dan. Vloekend draaide hij zich maar weer weg. Kalmpjes liep hij verder en keek even naar de helderblauwe lucht waarna hij plots tot stilstand kwam en naar boven bleef kijken. Naar een bepaald punt dat voor hem leek op iets van vroeger. Kort wreef hij over zijn nek en slikte even. Beelden sprongen voor zijn ogen. Beelden van hem als wolf, als een opgejaagd wild beest, beelden van bloed, een lichaam. Even sloot hij zijn ogen, en zo zag hij die dag weer voor zijn ogen.

Scott liep met Jacky door de straten, tot ze hem wat vertelde en ook Jackson verscheen. Onbegrijpelijk keek hij de twee aan waarna hij even door zijn haren ging. “We weten wat je bent Scott, het duurt niet lang voor de politie hier is.” Hij hield zijn hoofd even schuin en schoot vervolgens weg. Onder het rennen door veranderde hij in een wolf, zo werd hij dus onzichtbaar voor iedereen. Al gauw vond hij een weg door de bossen heen en pikte hij al snel de geur van bloed op. Voor hem zag hij de blauwe zwaailichten en hier en daar een lichtstraal, een teken dat er dus ook enkele te voet achter hem aan zaten. Een huivering trok door zijn rug heen. Waarom moest hij dit nu weer mee maken? Zijn ogen stonden angstig rond te kijken, bang om gevat te worden. Hoe hadden die twee er achter kunnen komen? En van wie was die geur van bloed? Het was een bekende, maar wie? De zwarte wolf keerde de dichtbegroeide bossen in en bleef even stil waardoor hij het gehele team van de politie langs zag lopen om vervolgens weer verder te rennen op zoek naar de gewonde. Zijn poten begonnen pijn te doen, naalden van de bomen staken in zijn voetkussentjes en hadden ook zijn poten flink open gehaald. Iets verder van hem lag een lichaam, van waar het nu op leek een meisje met donkere haren. Aarzelend kwam hij dichter bij het lichaam en stopte vervolgens zijn snuit onder haar schouder en draaide haar om. Dode ogen keken hem aan, bekende bruine ogen staarde hem zielloos aan. Allison. Hij schoot wat naar achteren en liet zijn ogen over het lichaam van zijn geliefde gaan, een bijtwonde bij haar nek. Een wolf, maar niet hij zelf.

De jongen opende zijn ogen weer, hij begon te rennen onophoudelijk. Stemmen klonken achter hem, stemmen die vreselijk hard leken op die stemmen van toen. Scott wist niet waar hij heen ging maar hij bleef gewoon verder gaan met rennen, hij schoot een willekeurig gebouw in en rende een van de gangen in die er het beste uitzagen. Daar ging hij achter een pilaar staan, zodat niemand hem kon zien staan. De deur van het gebouw vloog open, een schaduw viel binnen. Scott keek rond, merkte dat hij zich bevond op een plek waar hij nooit echt was geweest. Een kerk. Een stem klonk, een jongens stem, een onverzwaarde. Dus het was een jong kind waarschijnlijk. Maar het was niet de blonde krullenkop van eerst. Hij besloot maar te af te wachten tot diegene zou weg gaan, zou hij gezien hebben wat Scott zo net gedaan had? Of was hij gewoon maar een nieuwschierig kind?
[&Hyne]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hyne

avatar

Aantal berichten : 24
Registratiedatum : 04-08-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : België :D

Your Character
Animal ID: German Shepherd (Dog)
Age: 12
Partner: Bro, I'm 12 years old -.-

BerichtOnderwerp: Re: It still haunts me   vr aug 05, 2011 9:45 am

Nieuwsgierig stapte een aziatische jongen door het dorp. Zouden ze hier op de hoogte zijn over de dingen die op de school iets verderop gebeurden? Hyne wist het niet, maar dat boeide hem niet. Het was een gezellig dorpje. De straten waren druk bezocht. De meesten hier herkende hij van Kelynn High. Sommigen herkende hij niet. Gewone dorpsbewoners dus. Het zag er allemaal normaal uit. Toch konden de meesten hier dingen die geen normale mens kon. Ze waren allemaal Shapeshifters. Mensen die in een dier konden veranderen. 'Monsters' volgens zijn ouders. Dachten de meesten er zo over? Hij haalde zijn schouders op en liep vrolijk verder. Een glimlach stond om zijn lippen. Hij vond het fijn om hier te mogen lopen. Dan moest hij tenminste niet schrijven. Het lukte hem nu al om zijn naam volledig te schrijven. Het waren mooie letters, vond hij zelf. Nu de overige 22 leren, en hij was klaar... Met het alfabet. Dan moest hij de spelling van woorden leren. Dan moest hij leren lezen. Hij schudde het van zich af. Dat was iets voor een andere keer. Nu had hij vrij, dus hij genoot ervan. Hij was daarnet gaan rennen met wat andere kinderen. Hij vond het heerlijk. Het ongedwongen leven van doen waar je zin in had zonder dat er iemand raar van opkeek. Hij kon Veranderen als hij dat wou, net zoals bij de oude man. Hij sloeg een straat in. Een vervolg van de winkelstraat, zag hij. Ook hier waren er winkeltjes. Op dat moment stapte een grote jongen uit een van de winkels. Hij liep recht op een kleinere af, een die hij herkende van de les. De jongen met het rode hemd greep de andere beet. De kleinere jongen veranderde in een muis. De grote jongen leek daar boos om. Hij kwam zijn richting uit. Hyne dook weg in een winkel. De jongen passeerde niet direct. Had hij hem gezien, en wachtte hij hem nu op? Hyne keek de winkel rond. Er was niemand. Het was een winkel waar je postkaarten kon kopen. Hij keek naar buiten uit het raam, en net op dat moment stormde de grote jongen voorbij. Hyne haalde opgelucht adem. Toch was er iets wat hem een rilling bezorgde. Het gezicht van de jongen. Hij had er niet goed uit gezien. Meer angstig en verdrietig. Hyne wist niet wat er met hem was. Hij opende de deur en stapte weer naar buiten. Hij keek de jongen na; hij liep nog steeds even snel. Hyne haalde diep adem. Zou hij gaan kijken wat er was? Hij besloot van wel. Hij hurkte, en meteen Veranderde hij.

De Shepherd begon te rennen. Deze keer vond Hyne het minder aangenaam. De stenen deden eerder pijn aan zijn poten. Toch kwam hij snel vooruit. Hij hoorde enkele mensen verbaasd roepen, maar hij liep verder. Zijn oren lagen plat in zijn nek tegen de wind. Niet dat hij nieuwsgierig was naar het verleden van de jongen. Hij was gewoon bezorgd. Dat was een van zijn karaktertrekken. Hij zag de jongen de kerk binnenstormen. Hyne rende ook in de richting van de kerk. Hij remde bijna niet af toen hij terug Veranderde. Hij ramde de deur bijna open. Hij bezeerde zich aan de zware deur. Fijn. Hij had beter wat afgeremd. Zijn schouder bonsde onaangenaam hard. Had hij maar beter moeten opletten. Hij keek de kerk rond. Het altaar stond vooraan. Hij keek naar het grote kruisbeeld. Hij hield zijn adem in. De kerk was gevuld met banken, om de mis bij te wonen. Hij hoorde de klok vaak als hij als hond rondrende. Als mens had hij een minder goed gehoor. Hij zocht de jongen, maar vond hem niet direct. Misschien was hij ergens langs een andere deur buiten gegaan. Hyne zuchtte. Hij besloot om eens rond te kijken in de kerk. Hij stopte voor een gigantisch beeld. Hij wist niet wie er afgebeeld werd, maar het zal wel een belangrijke persoon zijn. Zijn voetstappen weergalmden over de vloer. Zijn paarse sneakers, die hij van de oude man gekregen had. De oude man, die een paar dagen later gestorven was. Hyne zuchtte. Hij slalomde tussen de pilaren door. Hij bekeek elk beeld, geen een kon hij benoemen. Hij had geen les gekregen van de oude man. Waar ze woonden, was een klein dorp in de bergen. Niet veel beschaving daar, en hij had er zijn hele kindertijd doorgebracht. Hij draaide net rond een paal heen, toen hij op iemand botste. De jongen, natuurlijk. Hij was er dus wel nog. Hyne schrok en keek de jongen bang aan. Zou hij hem ook aanvliegen zoals de andere? “Sorry, ik wou niet…” Begon Hyne stotterend. Ja, wat wou hij niet? Hem omverlopen? Dat kon al niet. Hyne was daar te klein voor. Hij stapte van de grote, zwartharige jongen weg. Afwachtend keek hij de jongen aan, deels verontschuldigend, deels nieuwsgierig. Wie was hij, en waarom had hij daarnet gelopen alsof de duivel op de hielen zat?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
It still haunts me
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kelynn High :: The Town :: The Town of Charlemont :: Town Square :: St. Agnes Chruch-
Ga naar: